امروز

پنج شنبه, ۳۰ آبان , ۱۳۹۸

  ساعت

۲۲:۱۰ بعد از ظهر

سایز متن   /

 

اختلال شخصیت نمایشی (histrionic personality disorder)

 

ویژگی اصلی اختلال شخصیت نمایشی، تهییج پذیری و رفتار توجه خواهی مفرط است. که این الگو در اوایل بزرگسالی شروع می شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی وقتی کانون توجه نیستند، ناراحت هستند و احساس می کنند از آنها تقدیر نشده است.
آنها که اغلب سرزنده و نمایشی هستند، گرایش دارند توجه را به خودشان جلب کنند و ممکن است در آغاز آشنایان جدید را با شیفتگی، گشودگی ظاهری، یا عشوه گری خود مجذوب کنند.

اما وقتی این افراد دائماً توقع دارند که کانون توجه باشند، این ویژگی ها بی مزه می شوند. ظاهر و رفتار این افراد اغلب به طور نامناسبی از لحاظ جنسی تحریک آمیز یا اغوا کننده است. این رفتار نه تنها به سمت افرادی گرایش دارد که فرد به آنها تمایل جنسی یا رمانتیک دارد، بلکه همچنین در انواع گسترده ای از روابط اجتماعی، شغلی، و حرفه غیر از آنچه برای موقعیت اجتماعی مناسب است، روی می دهد.

افراد مبتلا اختلالات شخصیت نمایشی درجه بالایی از تلقین پذیری دارند. عقاید و احساسات آنها به راحتی تحت تاٌثیر دیگران و هوس های کنونی قرار دارند. آنها ممکن است بیش از حد اعتماد کنند، مخصوصأ به صاحبان قدرتی که آنها را به صورت افرادی در نظر می گیرند که می توانند مشکلات آنها را به طور معجزه آسایی حل کنند.

آنها گرایش دارند که شک کنند و به سرعت مجاب شوند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی اغلب روابط را صمیمی تر از آنچه واقعأ هستند در نظر می گیرند، تقریبأ هر آشنایی را به صورت” عزیز من، دوست من” توصیف می کنند یا پزشکانی را که فقط یک بار تحت شرایط حرفه ای ملاقات کرده اند، با اسامی کوچک خطاب می کنند.

ملاک های تشخیصی

الگوهای فراگیر تهییج پذیری و توجه خواهی مفرط، که در اوایل بزرگسالی شروع می شود و در زمینه های مختلف وجود دارد، به صورتی که با پنج یا تعداد بیشتری از موارد زیر نمایان می شود:
1- در موقعیت هایی که کانون توجه نیست، ناراحت است.
2- تعامل با دیگران اغب با رفتارهای نامناسب اغواگری یا تحریک آمیزی جنسی مشخص می شود.
3- هیجانات را به صورتی که فورأ تغییر می کنند و سطحی هستند، ابراز میکند.
4- همواره برای جلب کردن توجه به خود از ظاهر جسمانی استفاده می کند.

5- سبک های گفتاری دارد که بیش از حد به برداشت های کلی منجر می شود و فاقد جزییات است.
6- تلقین پذیر است
7- روابط را صمیمی تر از آنچه واقعأ هستند، تصور میکند.
8- هیحان را به صورت نمایشی، ساختگی، و اغراق آمیز ابراز می کند.

ویژگی های مرتبط که تشخیص را تأیید می کنند:

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ممکن است در دستیابی به صمیمیت عاطفی در روابط رمانتیک یا جنسی مشکل داشته باشند. آنها بدون اینکه آگاه باشند، در روابط خود با دیگران اغلب نقشی ( مثل قربانی یا شاهزاده خانم) را به نمایش می گذارند. امکان دارد آنها در یک سطح بخواهند از طریق دستکاری هیجانی یا اغواگری، همسر خود را کنترل کنند، اما در سطح دیگر، وابستگی چشمگیری به او نشان دهند.

 

بيماران مبتلا به اختلال شخصيت نمايشی در مصاحبه، كلا همكاری خوبی دارند و مشتاق‌اند كه تاريخچه خود را با جزئيات كامل ارائه دهند. در صحبت كردن آنها، ژست‌ها و تاكيدها و مكث‌های نمايشی شايع است. لغزش‌های زبانی در گفتار آنها زياد است و زبانی پر زرق‌و‌برق و پر رنگ‌ولعاب دارند.

اظهار نظرهای عاطفی در آنها شايع است، اما اگر مجبورشان كنيد كه وجود احساس خاصی ( مثل خشم، اندوه، و خواستهای جنسی) را در خود قبول كنند ابراز تعجب، نارضايتی، يا انكار می‌كنند. از معاينه شناختی آنها معمولا نتايج طبيعی بدست می‌آيد، جز اينكه در تكاليف مربوط به تمركز يا رياضيات ممكن است پافشاری نشان ندهند و با كمال تعجب، موضوعات عاطفی را هم خيلی زود از ياد می‌برند.

 

 

شیوع: داده های به دست آمده از زمینه یابی2002-2001 همه گیر شناسی ملی در مورد الکل و بیماری های مرتبط، از شیوع 1/84 درصد شخصیت نمایشی خبر میدهند.

موضوعات تشخیصی مرتبط با فرهنگ
هنجارها برای رفتار میان فردی، ظاهر شخصی و بیانگری هیجانی در بین فرهنگ ها، جنسیت ها، و گروه های سنی بسیار تفاوت دارند. قبل از اینکه انواع صفات مثل اغواگری، سبک میان فردی نمایشی، فریبندگی، تازگی طلبی، به عنوان شواهدی از اختلال شخصیت نمایشی در نظر گرفته شوند، ارزیابی این موضوع که آیا آنها موجب اختلال یا ناراحتی بالینی قابل ملاحظه می شوند، اهمیت دارد.

موضوعات تشخیصی مرتبط با جنسیت
در محیط های بالینی، این اختلال در زنان بیشتر تشخیص داده شده است؛ با این حال، نسبت جنسیت با نسبت جنسیت زنان در محیط بالینی مربوطه، تفاوت قابل ملاحظه ای ندارد. در مقابل، برخی از تحقیقات که از ارزیابی های ساخت دار استفاده می کنند، از میزان شیوع مشابه در مردان و زنان خبر می دهند.

تشخیص افتراقی:

اختلالات شخصیت و صفات شخصیت دیگر: اختلالات شخصیت دیگر ممکن است با اختلال شخصیت نمایشی اشتباه گرفته شوند، زیرا آنها چند ویژگی مشترک دارند. بنابراین، اهمیت دارد که این اختلالات بر اساس تفاوت هایی در ویژگی های توصیف کننده ی آنها از یکدیگر متمایز شوند. با این حال، اگر فردی ویژگی های شخصیتی داشته باشد که ملاک ها را برای یک تا تعداد بیشتری از اختلالات شخصیت علاوه بر اختلالات شخصیت نمایشی برآورده می کنند، همگی می توانند تشخیص داده شوند.

گرچه اختلالات شخصیت مرزی نیز می تواند با توجه خواهی، رفتار فریبکارانه، و تغییر سریع هیجانات مشخص شود، ولی با نابود کردن خود، آشفتگی های توأم با خشم در روابط صمیمی، و احساسات مزمن پوچی عمیق و اختلال هویت متمایز می شوند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی و اختلال شخصیت نمایشی در گرایش به تکانشی بودن، سطحی بودن، هیجان خواهی، بی پروایی، اغواگری، و فریبکاری سهیم هستند، ولی افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی هیجانات اغراق آمیزتری دارند و بنابر خصلت به رفتارهای ضد اجتماعی نمی پردازند.

تغییر شخصیت ناشی از بیماری جسمانی دیگر: اختلال شخصیت نمایشی باید از تغییر شخصیت ناشی از بیماری جسمانی دیگر متمایز شود، که در آن، صفاتی که نمایان می شوند ناشی از تاًثیرات مستقیم بیماری جسمانی دیگر بر دستگاه عصبی مرکزی هستند.

اختلال مصرف مواد: اختلال شخصیت نمایشی باید از نشانه هایی که ممکن است در ارتباط با مصرف مداوم مواد ایجاد شوند متمایز شوند.

سير و پيش‌ آگاهی
با بالا رفتن سن علايم كمتری در بيماران مبتلا به اختلال شخصيت نمايشی ديده می‌شود، اما از آنجا كه انرژی اين بيماران نيز با افزايش سن كمتر می‌شود، تفاوتی كه در علايم آنها ديده می‌شود ممكن است ظاهری باشد، نه واقعی. اين بيماران، افرادی هيجان طلب هستند و ممكن است با قانون درگير شوند و به سوء مصرف مواد روی آورند، يا لاابالی گری كنند.

روان‌درمانی
بيماران دچار اختلال شخصيت نمايشی اغلب از احساسات واقعی خود بی‌خبرند؛ لذا تبيين احساسات درونی آنها فرايند درمانی مهمی است. روان‌درمانی مبتنی بر روانكاوی، چه به صورت گروهی و چه به صورت فردی، شايد درمان انتخابی اختلال شخصيت نمايشی باشد. طرحواره درمانی بری درمان اختلال شخصیت نمایشی کاربرد دارد. این درمان نیاز به حداقل 18 ماه و حداکثر 36 ماه جلسات درمانی هفتگی دارد. این درمان توسط یانگ طراحی شده است.

دارودرمانی
برای برخی علايم می‌شود از دارودرمانی هم به صورت کمکی استفاده كرد ( مثل استفاده از داروهای ضد افسردگی برای افسردگی و علايم جسمی، داروهای ضداضطراب برای اضطراب و داروهای ضدروان‌پريشی برای مسخ واقعيت و خطاهای ادراكی.

 

 

منابع

1. هارولد کاپلان و بنیامین سادوک، چکیده روانپزشکی بالینی
2. فرانسس، آلن. مبانی تشخیص روانپزشکی بر اساس DSM-5. ترجمه عبدالرضا منصوری راد. تهران: کتاب ارجمند، ۱۳۹۲. ۱۳۴. شابک ‎۹۷۸۶۰۰۲۰۰۳۷۱۳.
3. هارولد کاپلان و بنیامین سادوک، چکیده روانپزشکی بالینی،
4.راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-5 . ویراست پنجم. انجمن روان پزشکی آمریکا. ترجمه ی: یحیی سید محمدی. نشر روان.

 

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی