امروز

دوشنبه, ۱ مهر , ۱۳۹۸

  ساعت

۱۵:۴۶ بعد از ظهر

سایز متن   /

 

  • اختلال دلبستگی واکنشی

اختلال دلبستگی واکنشی (Reactive Attachment Disorder) شیرخوارگی و اوایل کودکی با الگوی رفتارهای دلبستگی مختل و از نظر رشدی نامتناسب مشخص می شود که در آن کودک ندرتاً یا در حد ناچیزی برای تسلی، حمایت، حفاظت و تامین غذا، ترجیحاً به فرد مورد دلبستگی به خصوصی رجوع می کند. ویژگی اصلی، فقدان یا رشد شدیداً ناکافی دلبستگی بین کودک و مراقب بزرگسال مربوط به اوست. به نظر می رسد کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی، توانایی شکل دهی دلبستگی انتخابی را دارند. با این وجود به دلیل محدود بودن فرصت ها طی رشد اولیه قادر به نشان دادن تظاهرات رفتاری دلبستگی انتخابی نیستند.

از این رو در مواقع ناراحتی، تلاش ثابتی برای کسب آسایش، حمایت، امنیت یا حفاظت توسط مراقب خود به عمل نمی آورند. از این گذشته، کودکان مبتلا به این اختلال در چنین مواقعی واکنش چندانی به کوشش های مراقبین برای آرامش دادن به آن ها، نشان نمی دهند. از این رو، این اختلال همراه با فقدان آرامش طلبی و واکنش به رفتارهای آرامش دهندۀ در حد مورد انتظار، است. بدین لحاظ، در کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی، در طی ارتباطات معمول با مراقبین، تظاهرات هیجانی مثبت وجود ندارد یا کاهش نشان می دهد. علاوه بر آن، توانایی تنظیم هیجانات هم مختل است و حملاتی از هیجانات منفی از قبیل ترس، غمگینی یا تحریک پذیری غیرقابل توضیح هم مشاهده می گردد. تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی در کودکانی که از نظر مرحلۀ رشد هنوز قادر به شکل دهی دلبستگی انتخابی نیستند نباید مطرح شود. به همین دلیل سن رشدی کودک باید حداقل ۹ ماه باشد.

  • شیوع
    شیوع اختلال دلبستگی واکنشی نامعین است ولی این اختلال در مراکز بالینی کمتر دیده می شود. در بچه های کوچکی که قبل از پذیرش در شیرخوارگاه ها مورد غفلت شدید قرار گرفته اند، می توان این اختلال را دید.
  • بروز و سیر

در کودکان مبتلا به اختلال دلبستگی واکنشی معمولاً شرایط مسامحۀ اجتماعی در ماه های اولیه زندگی و حتی بیش از آن که اختلال تشخیص داده شود، وجود دارد.نمای بالینی اختلال در فاصله سنی ۹ ماهگی تا ۵ سالگی مشابه است. بدین معنا که فقدان یا ناچیز بودن رفتارهای دلبستگی همراه با هیجانات غیرعادی در کودکان مبتلای این گروه سنی مشهود است؛ گرچه توانایی های متفاوت شناختی و حرکتی می تواند در نحوۀ تظاهر این علایم مؤثر باشد. بدون اقدامات اصلاحی و درمانی از طریق محیط مراقبت تجویزی، به نظر می رسد که علایم اختلال حداقل برای چندین سال می توانند تداوم یابند.

 

  • عوامل خطرساز و عوامل مربوط به پیش آگهی

محیطی: غفلت شدید اجتماعی در حق کودک، شرط ضروری برای تشخیص اختلال دلبستگی واکنشی است و همچنین تنها عامل خطر این اختلال محسوب می شود. با این حال بسیاری از کودکانی که شدیداً مورد بی توجهی قرار گرفته اند، دچار این اختلال نمی گردند. به نظر می رسد پیش آگهی بستگی به کیفیت محیط مراقبتی متعاقب این بی توجهی شدید دارد.

 

 

منبع: راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی DSM-5، انجمن روانپزشکی آمریکا، انتشارات ارجمند، ۱۳۹۴٫ تهران.

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی