امروز

دوشنبه, ۳۰ دی , ۱۳۹۸

  ساعت

۰۲:۲۵ قبل از ظهر

سایز متن   /

 

 

  • پرورش حس همدلی و نوعدوستی: آموزش هیجانات و عاطفه به کودکان

 

نام هر احساس، هیجان و عاطفه را به فرزند خود بیاموزند. همدلی کردن دارای دو بخش شناختی و عاطفی است. بخش شناختی آن شامل توانایی شناخت و درک صحیح نیازها، احساس ها و هیجان های گوناگون افراد، و بخش عاطفی آن شامل توانایی بروز رفتارها و واکنش های عاطفی مناسب هنگام تعامل با آنان است. بیشتر مهارت های شناختی در کودکان، بعد از سه سالگی در آن ها رشد و پرورش می یابد. اغلب آنان در سه سالگی می توانند چهره افراد غمگین را از چهره افراد شاد تشخیص دهند و در ۴ تا ۵ سالگی می توانند بین چهره هایی که نشان دهنده احساس اندوه، شادی، ترس و خشم اند، تفاوت بگذارند.

 

با مشاهده واکنش ها و رفتارهای کودکانی که با فردی آسیب دیده و رنجور رو به رو می شوند، به راحتی می توان به قدرت بالای آن ها در درک حالت های عاطفی اطرافیانشان پی برد. آنان اغلب می کوشند با ناز و نوازش کردن افراد غمگین و آسیب دیده، درصدد دلجویی و همدلی کردن با آنان برآیند.

رشد مهارت های شناختی به کودکان کمک می کند تا نیازها، احساس ها و هیجان های اطرافیان خود را بهتر درک کنند و نسبت به آن ها رفتار و واکنشی مناسب داشته باشند. در این زمینه، پدر و مادر می توانند احساس ها و هیجان های مختلفی را که فرزندشان، به تدریج و در شرایط عاطفی گوناگون، با آن ها رو به رو می شوند، به او معرفی کنند و از این طریق موجب شناخت و درک بهتر او از حالت های احساسی – عاطفی افراد شوند.

 

پرورش حس همدلی و نوعدوستی برای مثال والدین می توانند زمانی که فرزندشان می خندد و خوشحال است، احساس شادی را برای او با واژگانی مناسب و متنوع توصیف کنند، یا هنگامی که کودک عصبانی و خشمگین است می توانند با توجه به نشان دادن و رسیدگی کردن به نیاز او در آن لحظه احساس خشم را برایش شرح دهند و به او کمک کنند تا موقعیت هایی را که موجب رنجش، ازردگی و خشم او می شوند، شناسایی کنند.

 

بدیهی است کودکی که بتواند احساس ها، عاطفه ها و هیجان های مختلف خود را بشناسد، بهتر می تواند احساس ها و هیجان های اطرافیانش را درک کند. پدر و مادر می توانند توجه و هوشیاری فرزندشان را به رفتارها و واکنش های عاطفی سایر افراد خانواده جلب کنند و او را تشویق نمایند تا رفتاری متناسب با حالت های هیجانی و احساسی آن ها نشان دهد.

 

 

  • چگونه در باره احساس ها و هیجانات با کودکم سخن بگویم؟

 

پدر و مادر می توانند درباره چگونگی احساس ها و هیجان های و درونی خود مثل: شادی، ترس ، خشم و تعجب خود با فرزندانشان صحبت کنند و برای آنان توضیح دهند که چه عاملی موجب خوشحالی، نگرانی و ناراحتی شان می شود. بدون تردید اگر کودکان از علت احساس ها و واکنش های عاطفی والدین خود آگاه باشند هیچ گاه رفتاری نخواهند کرد که حمایت، توجه و پشتیبانی آن ها را از دست بدهند.

 

برای مثال، هنگامی که کودکی متوجه غم و اندوه شدید مادرش می شود و تعجب می کند که چه عاملی موجب بروز این احساس در او شده است، بهتر است مادر بکوشد علت ناراحتی و اندوه خود را با جمله ها و عبارت هایی ساده در حد فهم فرزندش، مثل: «مادربزرگ بیمار شده است…»، برای او توضیح دهد.

یا زمانی که والدین شاهد رفتارهای تند و خشونت آمیز فرزندانشان نسبت به یکدیگرند، می توانند ناراحتی خود را از کشمکش ها و پرخاشگری هایشان ابراز دارند و به آن ها کمک کنند تا ضمن گفت وگویی دوستانه بکوشند علت عصبانیت خود را پیدا کنند و سعی کنند با تسلط و کنترل هیجان های منفی شان، مانع از آسیب رساندن به جسم و روان یکدیگر شوند.

در مواردی هم که متوجه رفتارهای شایسته، ملاطفت آمیز و همدلانه فرزندانشان نسبت به یکدیگر می شوند، می توانند احساس رضایت، خشنودی و قدردانی خود را با بیان جمله هایی دل نشین و مشوقانه به آن ها ابراز دارند.


مهارت های فرزندپروری آموختنی است.

عارفه منجم / درودها

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی