امروز

دوشنبه, ۱ مهر , ۱۳۹۸

  ساعت

۱۵:۴۴ بعد از ظهر

سایز متن   /

پیشرفت فناوری تلفن های همراه امکانات فراوانی از جمله عکاسی را برای عموم مردم فراهم آورده است. در این میان اما، هر چه از غرب به سوی شرق کره زمین حرکت می کنیم مردم گرایش بیشتری به عکس انداختن های مکرر و انتشار در فضای مجازی دارند.

این ولع در کشورهای آسیای دور را با ساعات متمادی کار در این کشورها مرتبط دانسته اند. در خاورمیانه اما به نظر می رسد این شور و ولع بیمارگون و مرتبط با علت شناسی های متفاوتی باشد.
رفتار مرضی به رفتاری اطلاق می شود که سازش نایافتگی نسبی با خود و جهان خارج پدید آورد. با این تعریف، میل مرضی توده بزرگی از مردم به عکس گرفتن وقتی رفتار سلامت “دور شدن”، ” کمک کردن”، “حمله کردن”، یا هر کار دیگر باشد نیازمند تحلیل و مطالعات آزمایشی است.

خیلی زود است که از یک”نشانگان” صحبت کنیم و تا اجرای مطالعات میدانی و آزمایش های کنترل شده باید شکیبا بود. مع الوصف به عنوان یک روانشناس بالینی می توان در این مرحله در باره جنبه های آسیب شناختی این “رفتار جمعی” صحبت کرد. چنین رفتاری یادآور “مشاهده انفعالی” مردم در یک نمونه کلاسیک حمله شبانه به یک “خانم” در ایالات متحده است که روانشناسان اجتماعی را به مطالعه در باره این رفتار نامناسب واداشت.

رفتار مردم ما در مورد آتش سوزی ساختمان پلاسکو در دو جایگاه متفاوت بسیار گوناگون بود:

۱٫ دور از فاجعه: مردم ناگهان متحد شدند. نسبت به این فاجعه واکنشی نوع دوستانه اتخاذ کردند. برای کمک اعلام آمادگی کردند و به ویژه در باره آتش نشانان بازخوردی متناسب با قهرمانان و در سطح رزمندگان نشان دادند.

۲٫ نزدیک فاجعه: گذشته از ازدحامی که به شدت “مخل” کمک رسانی بود، فیلم برداری و عکاسی توسط توده بزرگی از حاضرین که در آن موقعیت نه تنها برای سلامت خودشان خطرناک هم می توانست باشد، اخلاق عکاسی را نیز زیر پا می گذاشت. عکس گرفتن از ناتوانی، آسیب دیدگی و فاجعه ای که دیگران تجربه می کنند نوعی بی حرمتی به آنان تلقی می شود.
تصویربرداری از فجایع دیگران وقتی تصویربردار وظیفه حرفه ایش را انجام نمی دهد یا در مستندسازی لازم یک رویداد کمک منحصر به فردی نمی کند گذشته از زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی، نشانگر یک رفتار با درجاتی از آسیب شناسی است:

۱٫ حرمت خود یا عزت نفس پایین
۲٫ خود دوست داری کهتر مآب
۳٫ خود نمایشگری

تصویربردارانی از این دست در واقع به یک رفتار جبرانی برای ترمیم کهتری ها و حرمت خود پایینشان می پردازند. برآنند با گرفتن و انتشار این تصاویر نشان دهند که در موقعیتی ویژه قرار دارند. نوعی “تفاخر مرضی” برای کسانی که از دیده نشدن، دست کم گرفته شدن و ناتوانی رنج می برند. با این رفتار می کوشند با “خودارزنده سازی” به ترمیم عزت نفس پایین بپردازند.

با این وجود اما، وقتی این رفتار آسیب شناختی مکررا در توده های یک جامعه پدیدار می شود باید نگران سلامت “فرهنگ” آن مردم شد. همین “بیماری فرهنگی” است که ارزش هایی “منفی” چون “جشن طلاق” را در یک جامعه رایج می کند. باید به فکر حرمت خود مردم بود. باید راه های سازش یافته و متعالی برای بهبود و خود ارزنده سازی مردم فراهم کرد.

علیرضا آقایوسفی

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی